شکایت کجا بریم؟

پاهایم از شدت خستگی ذوقذوق میکنند اما هیچچیزی برابری نمیکند با دردی که دارم میکشم برای از دستدادن بعضی از آدمها. انقدر قلبم سنگین است از بیوفایی همانهایی که ادعا داشتند خیلی رفیق خوبی برایم هستند که احساس میکنم بعد رفتنشان، یه تکه از این دل، برای همیشه سنگ خواهد شد. احساس میکنم فقط بیوفا نیستند، حسادت هم میورزند و فقط بیوفایی و حسادت نیست، حتی آنقدر من برایشان بیاهمیتم که اگر من پی حرفی را نگیرم، واکنشی نشان نخواهند داد. کاش میشد برای همیشه از زندگیم محوشان کنم. برای همیشه. هیچ لذتی از اینکه به زور دلم را خوش دارند نمیبرم.