دردِ موندگار

دوست ندارم چند سال دیگر فامیلیات را از تهِ لیست کلاس بخوانم و دختری از انتهای کلاس روبهرویم بایستد با موهای خرمایی و چشمهای بادامی و من سعی کنم چهرهی تو را از چهرهی مادرش جدا کنم و خاطرات جوانی را در اتاقی بیست متری در برابرم مجسم کنم . توی چشمهایش نگاه کنم و تو را ببینم و از لای صحبتهایش صدای آن روزهای تو را بشنوم و به عدد سن دختر و سالهای دوری حسرت بخورم.