ترسیدن

پشتم ایستاده بودی. هلم میدادی. تاب میخوردم. میخندیدی. جیغ میکشیدم.تمامش نمیکردی.التماست میکردم. هربار که سرعتم کم میشد ،سفت میکشیدیام به عقب و ثانیهای مکث میکردی. به خیالم که بازی تمام شده خوشحال میشدم اما تو،دوباره، رهایم میکردی. خسته که میشدی، میآمدی روبهرویم میایستادی و هر بار که به جلو تاب میخوردم و دستهایم را به سمتت دراز میکردم تا بگیرمت، خودت را عقب میکشیدی. میترسیدیم.

پایان بازی افتادن در آغوش تو بود. بهم رسیدن بود. معلق ماندم و حتی پاهام به زمین هم نرسید.